Lívið...
..Tú verður fødd við kærleika og umsorgan...
Tú hevur altíð ein at rætta tær ein hjálpandi hond!
Mamma, babba - tíni fyrstu orð eru sum sukur fyri hjartað !
Tú verður fevnd, kyst og elskað !
Tú sleppur hond teirra, hyggur út gjøgnum gluggan og tekur kjansin !
Stíður út um tínar tryggu karmar, og setur fót á egna jørð...
Mamma, babba eru bangin um teg !
Tú roynur tínar greinsur..
Tú prøvar og misseydnast..
Mamma og babba ræta tær eina hond..
Men tú trýstur tey vekk !
Hettar er ''mítt'' lív..
Tú roynur at klára teg sjálva, men alt tykist torførari enn ''heima''.
Tú útilukkar foreldur tíni, her er bara tú!
Tú stendur á grøv teirra, eygu døpur, og eitt tár rennur niður at trýni tínum.. Hvar eru tit nú ?
Mamma, babba eg havi brúk fyri tykkum!
Tú rópar, men eingin hoyrur!.,
Nú, ert tú aleina.. var tað ikki ynski
títt?